ادله علیه استفاده از زور و اشغالگری
1. بند 4 ماده 2 منشور ملل متحد تهدید یا استفاده از زور را در روابط بین الملل ممنوع میکند. از همه اعضا می خواهد که به حاکمیت، تمامیت ارضی و استقلال سیاسی سایر کشورها احترام بگذارند.
بند 4 ماده 2 اشعار می دارد:
همه اعضا باید از تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی هر کشوری خودداری کنند.
- همه اعضا باید از توسل به زور به هر طریقی که با اهداف سازمان ملل متحد مغایرت داشته باشد خودداری کنند.
ماده 2 (4) استثنایی برای نیروهای مسلح مجاز در آن ساختار ایجاد میکند. این ساختار عموماً از شورای امنیت میخواهد که به نیروی مسلح مجوز دهد. با این حال، در صورتی که قبل از اتخاذ تدابیر لازم شورای امنیت، حمله مسلحانه صورت گیرد، برای دفاع از خود استثنا وجود دارد.
بند 4 ماده 2 تصریح میکند که تنها «تهدید یا استفاده از زور» علیه «حفظ صلح و امنیت بین المللی» استفاده از زور را توجیه میکند.
- ماده 52 منشور ملل متحد بیان میکند که شورای امنیت باید حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات محلی را از طریق ترتیبات یا آژانس های منطقه ای تشویق کند. این ترتیبات یا آژانس ها میتوانند به امور مربوط به حفظ صلح و امنیت بین المللی رسیدگی کنند. با این حال، آنها باید با اهداف و اصول سازمان ملل متحد سازگار باشند.
در ماده 52 نیز آمده است:
- شورای امنیت میتواند این ترتیبات یا آژانس ها را به ابتکار دولت های مربوطه یا با ارجاع شورای امنیت تشویق کند.
- معاهده ای که با تهدید یا استفاده از زور با نقض اصول حقوق بین الملل مندرج در منشور سازمان ملل متحد منعقد شده باشد باطل است.
- هیچ چیز در منشور وجود ترتیبات یا آژانس های منطقه ای را منع نمیکند.
- هدف از ماده 52 تعیین محدوده حقوق و اصول منشور و وضع قوانین برای تفسیر آنها است.
- اولین اصل اعلامیه روابط دوستانه این است که همه دولت ها از برابری حاکمیتی برخوردار هستند. این بدان معناست که همه دولت ها دارای حقوق و وظایف مساوی هستند و بدون توجه به تفاوت های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی یا سایر ماهیت ها، اعضای برابر جامعه بین المللی هستند.
اعلامیه روابط دوستانه همچنین شامل اصل حقوق برابر و تعیین سرنوشت مردم است. این اصل بیان میکند که همه مردم حق دارند آزادانه وضعیت سیاسی خود را تعیین و توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود را بدون دخالت خارجی دنبال کنند.